313



Don’t forget to breathe... – nie kurwa, przełączam się na tryb anaerobowy, a zbędne wodory zbiera siarka, no i jest siarka, a raczej siara, bo z glikolizy beztlenowej dostanę tylko 2 ATP. Nara. 

Donkey kicks. More fancy... – mam nadzieję, że będę miała dupę jak Brazylijka, żeby wszyscy się w niej zmieścili. W sumie po to to robię, w sensie ćwiczę musculusy. 


I w tej chwili, może jeszcze dlatego, aby się powyżywać z żalu, że nie będzie zapierdolu w przyszłym tygodniu i sześć stówek pójdzie w pizdu. Już wiedziałam, że nie opłacę waruna na Królową Nauk, ale że nie będzie mnie też stać na 100 prawdziwie zagranicznych, zupełnie nie polskich erło na drobne wydatki na wyciecze dla tych, od których mam po 1n, to już za dużo. A raczej za mało. Dzięki Blaszaku z lewej i prawej strony. Otóż tak mi wytłumaczyła jak dojść do Blaszaka babeczka od koniczków, po tym jak jej przeszkodziłam w spożyciu śniadaniowej malinóweczki. Na rozgrzewkę, bo przy koniach się nie zgrzejesz. „Kochaniutka, do Blaszaka możesz pójść tu w lewo, a potem na mostku w lewo i będzie Blaszak – dłoń we wdzianku bez palców na moim olecranonie (wyrostku łokciowym kości łokciowej, dla niewtajemniczonych, można dać jeszcze tuber olecrani – guzek łokciowy wyrostka łokciowego kości łokciowej. Troll) – a możesz dojść tam i w prawo i na mostku w prawo. I też będzie Blaszak” – dłoń we wdzianku bez palców na moim brachi, czy tam humerusie (kość ramienna). Momento zawieszenia. „Trafię” mówię półpewnie. „DOBRA!” dłoń we wdzianku bez palców poklepuje scapulę (łopatkę, jedną i drugą). I żegna mnie śmiech rodem ze Świata według Kiepskich. Dziękuję, do widzenia. 

Three uppercuts. Two jumping jacks.- a może by tak, też pisać? Zawsze chciałam. A tylko zazdroszczę. Chcieć to móc. Móc to robić. Robić to żyć. A nie żyć to nie robić, nie robić to nie móc, nie móc to nie chcieć, tylko zostaje zazdrościć. Polaczkowatość Pełzaka. Ameby. PP. PA. Śmieszne. Czerwonousta z Twojej byłej grupy pisze bloga. I na tym zarabia, chociaż piśmiennictwem zbyt zgrabnymi nie pała (Polaczkowatość), ale chodzi o lajfstajl. Też chcę pisać o lajfstajl, ale moim. Styl życia studenta weta. Człowiek słowa niech słowem w końcu się stanie. Mam kupę czasu, bo jestem wetem, który kibluje (pozdro dla Królowej) i nie kupi erło (pozdro dla Blaszaka). Poza tym, Tom Riddle też miał swój dziennik. Mam i ja. No to piszę.

Great job. This workout is complete. – będę sobie komentowała – GossipVet, PelvisVet, AveeVet – todo w moim siedlisku w Internetach. Będę też pisać o ajtemach i przypadkach z AveVet, co by się łatwiej nauczyć do przyszłej kariery rzeczy przydatnych. Ponarzekam też sobie (bardzo Polako), por ejemplo, na codzienność na peronie (tranvía z Wyszdżidżi stoi na Alei Wysokich Lotów – Wylotówka na kampuso, Pełzak salto z pojazdu, bo „może złom się spóźni” – owszem, spóźnił się 81 minut (2oC, 23:30), czym trzeba było zapłacić bólem stóp. A niby zamarznięte nie boli.) 

Mimo wszystko. Będzie fajnie. Tak myślę.

Pierwsza złota myśl od Pełzaka: Now, everybody from the 313. Put your motherfucking hands up and follow me. 313 – numer kierunkowy Detroit. I ćwiarteczka wzoru zębowego mleczaków psa, kota, ogiera i świni (no koteczek 313/312). Joł.



Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Metal Cieczy

"Duży facet wbiega do gabinetu, którego obraz obserwuje przez szparki ciasnego miejsca pachnącego domem, a domem nie było. Nagle w pomieszczeniu robi się ciasno, roi się od homo sapiens sapiens. I tego Obcego. Nic nie przeczytam, ale to pismo synestezyjnie czuję. Nosem, setka milionów z kawałkiem komórek węchowych zobowiązuje.  Pismo emocji. I jeszcze czegoś, nie podoba mi się to coś. Paniczne napięcie zasiliłoby miasteczkową elektrownię. Iskry wiszą w powietrzu, niewidzialny strumień elektronów. Facet kładzie obcego na stole, za nim wbiega facetka - główne źródło panicznego napięcia. Mokre policzki masochistycznie szczypią prądem, napędzając indywidualną pompę do nienaturalnych prędkości. Pozostali postanowili wyciągnąć wtyczkę i wypraszają facetkę. Faceta też.  Teraz zaczyna się akcja. Medycy poruszają się energicznie i żwawo, stetoskopy wędrują z rąk do rąk, igły tańczą w powietrzu, wyjątkowo nie z nitką, ale ze strzykawkami. Wprasza się głowica od usg. - Trzeba go na...
Czytaj więcej

TAK, MAM BÓL DUPY

W odmętach Internetu spopularyzowała się, może nie ostatnio, ale od jakiegoś czasu, moda na polecanie „maści na ból dupy”. Z wielką chęcią zgłosiłabym się do takiego polecacza, bo ja sama cierpię na taką dolegliwość. Nie chodzi mi o wybielenia, jak u znanej z popularności Natalii S., bo moja dolegliwość sięga znacznie głębiej (nie chodzi o kątnice), moja dolegliwość, w rzeczy samej leży na dnie umysłu. Cierpienie, niezrozumienie. Rzeczy, które powinnam mieć w dupie i nawet mam, ale właśnie one zbyt mocno bolą. Dlatego mam ból dupy. Jedną z przyczyn cierpienia międzypośladkowego są, rzecz jasna jak faza fotosyntezy, ludzie. Ale skupię się na konkretnej grupie ludzi – ludzi ze studiów. Nie mogę przeboleć i zrozumieć, jak sobie radzą i o zgrozo, awansują ludzie, którzy nie myślą. Całkiem nie myślą. Przygotowują się do akceptacji eutanazji, jak to pisałam poprzednio. Trochę zbyt wcześnie na takie zagrywki, za to jak najwcześniej eutanazji powinien ulec ich etap pt. „Student”. ...
Czytaj więcej

Sobota

Po pijaku, na wesoło, wiersz o śmierci na końcu świata. Cover bieli Anteczka. W sobotę.  Muszę tu coś ogarnąć, bo nędza.  soboto, arcy ty, dzisiaj cztery, jutro trzy egzaminy przeżyjmy razem, ja i ty soboty bądźmy dziś najebani, czekoladą i winem ućpani lodami doprawim, dym do rana, 8 rano trzeba wstawać na warszawskie metro M1, soboto nie bierz tego do siebie że cię opuszczę i skończymy w piekle, a nie w niebie soboto ja kocham ciebie ale student płaci, student wymaga, sesja przychodzi i nie wybacza egzamin przychodzi, ja nie domagam soboto, moja strata, a twoja sprawa tak chciałam się uczyć, a znów najebana szósty dzień tygodnia, szatana strawa błagam o warunki srogiego dziekana soboto, soboto! co narobiłaś! skoro już przyszłaś nie uciekaj z rana spędźmy razem życie do końca świata joł.
Czytaj więcej